[13] Op bezoek bij … – Buurtvereniging Weesperzijdestrook

Veel voorbijgangers zullen haar huis kennen: voor het etalageraam hangt een banner met daarop rennende hondjes en de naam Studio RitaLin. We zitten in Linda’s atelier, gelegen aan de straatkant van het huis. Aan de muur werk hangt van eigen hand. Hond Bagel heet ons ook enthousiast welkom, maar hij wil alleen absoluut niet op de foto.

Na een korte carrière als stewardess realiseerde Linda zich dat dit leven haar niet bevredigde. Ze zegde haar appartement op en verkocht haar auto. Op haar 22^ste werd ze weer student op kamers en volgde een opleiding aan de Amsterdamse Hogeschool voor de Kunsten. Linda werd kunstenaar. Ze tekent en schildert op papier. Daarnaast werkt ze als docent beeldende vorming op de Vrije Academie en aan verschillende basis- en middelbare scholen. Elke ochtend werkt ze in haar atelier en iedere middag fietst ze door de stad op weg naar een andere school, waar ze, inspelend op de actualiteit, creatieve projecten van jonge mensen begeleidt: van Rembrandt tot Keti Koti, 2-D of 3-D, van textiel tot karton of rijstpapier, met inkt, waterverf, gouache of acrylverf, houtskool, alles kan.

Vorig jaar dienden Linda en Rita Cramer, grafisch ontwerper, een plan in bij Oost Begroot.
Doel was om de spoortunnel bij het Schollenbrugpad op te knappen, vrouwvriendelijker te maken en van andere verlichting te voorzien. Het plan kreeg veel stemmen en de gemeente kende hen een budget voor de uitvoering toe (met Oost Begroot kunnen inwoners van Oost meebeslissen over welke initiatieven gerealiseerd gaan worden).

De twee kennen elkaar al lang, Rita fotoshopte 10 jaar geleden al eens een werk van Linda op de muur van de tunnel, dus de stap naar het ingediende plan was heel klein.
Met de samenwerking tussen Linda en Rita voor dit project was Studio RitaLin geboren. Linda hoopt dat de uitvoering deze september van start gaat, maar dat is niet zeker. Het werk is al meerdere keren uitgesteld om budgettaire redenen. Het stroperige overleg met de gemeente over het gat in de begroting frustreert haar en het was dan ook een troost dat Maarten de Boer hen onlangs de opdracht gaf om de lelijke houten deuren van zijn pand aan Weesperzijde 94 te beschilderen op basis van hun tunnelontwerp. Het bleek een goede oefening om te checken of hun idee op papier ook in het groot gaat werken. Wat we nu aan de Weesperzijde zien is een stukje uit het ontwerp, dus een preview van wat we later in de tunnel kunnen verwachten!

Bij bezichtiging voelde het meteen als een gelukkig huis en dat bleek ook na al die jaren steeds het geval! Linda kwam er met man Henk-Jan en 2 zoontjes wonen. Naderhand werd hier de tweeling geboren. De vier jongens zijn in het pand opgegroeid en nu allemaal de deur uit.
Linda weet ons te vertellen dat het huis in 1896 werd gebouwd in opdracht van weduwe Rosette Sjenitzer-Augurkie en haar dochter Carolina Sjenitzer. Ze wilden op stand wonen, maar konden zich geen huis in de grachtengordel veroorloven. Het pand werd een soort replica van een grachtenpand: voorhuis - groot trappenhuis - achterhuis. Enorme schouwen in de kamers boven en overal rijke versieringen.
De eigenaressen, van Joodse afkomst, werden in 1942 gedeporteerd, om nooit meer terug te keren….
Hoe de verkoop van het plotseling leegstaande pand tot stand kwam is niet duidelijk, maar al in de oorlog werd het huis doorverkocht aan de familie Willekes, die er met 6 kinderen en 4 kamerhuurders woonden.
Mijnheer Willekes had er een schoenmakerij, hij liet de winkelpui bouwen. Oorspronkelijk was de pui zoals bij de buurpanden.
De volgende bewoner werd schrijver-dichter Simon Vinkenoog en de bewoner na hem exploiteerde er korte tijd een wietdrogerij in de kelder. Toen was het de beurt van Linda en haar gezin.

De authentieke indeling en detaillering in huis zijn altijd gehandhaafd. Dwalend over de begane grond zien we de voornaamheid van het pand terug in de deuren die met geëtst en gekleurd glas zijn ingelegd, het rijkgedecoreerde hout- en sierstucwerk.

Al voor de aankoop van het huis wandelde Linda graag met haar oudste zoontje Coen op zijn driewielertje langs de Weesperzijde. Op haar toenmalige adres aan het Victorieplein, waar vele trams, auto’s en ambulances voorbijrazen, was het hectisch en lawaaiig.
Toen ze net in hun nieuwe huis woonden vroeg Coen of ze nu in een dorp woonden, zo stil was het er en ’s avonds zo donker op straat. Eigenlijk was de buurt een strook niemandsland, het was geen centrum, het hoorde niet bij de Pijp en ook niet bij Oost. De rust en stilte van toen zijn voorbij. Nu is de Weesperzijde gewoon een sportboulevard, strand, picknickzone en flaneerplek.

Linda signaleert veel zwervers de laatste tijd. Mensen slapen op de bankjes langs het water. En er wordt gedeald en crack gerookt. Linda vermoedt dat het veelal dakloze arbeidsmigranten zijn, wellicht ook mensen die uit het Oosterparkbuurt hierheen verkassen, nu de gebruikersbus op het ’s Gravesandeplein tijdelijk niet in functie is. Het lijkt eigenlijk een stap terug in de tijd, terug naar de tachtiger en negentiger jaren, toen er ook veel overlast van verslaafden was. Desondanks is het hier nog steeds erg fijn wonen! Met de hond wandelend staat ze elke dag even stil op de loswal om te genieten van het weidse uitzicht. Dat geldt ook voor het zicht van de Torontobrug en ook vanuit haar huis is het zicht op het water imposant. Zelfs in de achtertuin kijk je helemaal tot aan de Wibautstraat.

Linda werd lid toen ze besefte hoe nuttig het is als je je als groep verenigt. Op dat moment, in 2013, dreigde het voormalig hoofdkantoor van de brandweer aan de Weesperzijde 99 verbouwd te worden tot een grootschalig jeugdhotel. Een buurtactie kon dit plan verhinderen. De gemeente kocht het pand terug van de Ierse projectontwikkelaar en het kreeg een woonbestemming.
Over de vraag naar leuke ideeën om bij de buurtvereniging aan te zwengelen hoeft Linda niet na te denken:
‘Ik zou wel leuk vinden … een paar zwemtrappetjes in het water. Ik zou wel leuk vinden … van die saunahuisjes langs de kant van de weg. Wat me ook wel leuk lijkt als we de Weesperzijde meanderend maken, dat het snelle verkeer en de elektrische fietsen in een groene zone over de Wibautstraat worden geleid en dat het hier wat rustiger wordt.’

Het staat genoteerd, Linda!

Saskia van Gelder
Ernestine Stoop

Juni 2026

Op bezoek bij …

Huis

Buurt

Vereniging